Nee, dit is geen poging om de IKEA-sketch van Youp van ’t Hek af te troeven, absoluut niet. Youp kan in mijn beleving namelijk vooral goed zeuren over wat er niet goed gaat. En dat was precies niet de bedoeling van de opdracht die we als studenten van de master Ecologische Pedagogiek kregen. We moesten immers een ‘pedagogische wandeling’ maken. En aangezien de opleiding erg uitgaat van de vragen: “Wie heeft er nou eigenlijk een probleem?” en “Is er wel een probleem?”, mochten we onbevangen pedagogische situaties opzoeken. Dus trokken we met zes pedagogelaars in wording de Ikea binnen, gewapend met pennen, schriften en mobieltjes voor onze aantekeningen. Wat je ziet op een woensdagmiddag in de Ikea, lees je hieronder, aangevuld met wat mooie termen waarmee ik tijdens de master nog iets ga doen.

De schoen

Je komt de Ikea binnen. Je ziet een jongen van 8 á 10 jaar oud. Aan zijn voeten heeft hij ‘dikke gympen’ met grote veters.  Het

soort schoenen zoals op de afbeelding hiernaast (ik wilde niet zomaar kinderen gaan fotograferen, ook al ging het alleen om zijn schoenen). Zijn ene  zijn veter gaat los De jongen bukt zich, gaat op één knie zitten en wil zijn veter strikken.. 10 meter verderop staat zijn moeder, klaar om de roltrap af te gaan. Op een draf loopt ze op hem af, knielt naast hem en zegt tegen hem: “zal ik je voor het gemak even helpen”?

#zelfstandigheid #behulpzaamheid #pamperen #vluchtigemaatschappij? #autonomie

De blonde vrouw

Met het leerteam gaan we lunchen. Als één van de eersten loop ik met mijn dienblad naar een tafel. Aan de lange tafel erachter zit een blonde vrouw, met dito meisje. Voor de vrouw staat een bord met salade, voor het meisje een bord met frietjes en twee knakworsten. In haar hand heeft de vrouw een smartphone. Terwijl ze haar salade zit te eten, richt ze zich bijna constant op haar smartphone. Af en toe verschijnt er een ‘minimale glimlach’ (hoewel ik dat natuurlijk moeilijk kan bepalen) en beweegt ze haar duim over het scherm van haar telefoon. Het meisje speelt  met haar eten en neemt af en toe een hap.
Na tien minuten heeft de vrouw haar salade op, legt haar telefoon weg en draait zich naar het meisje. “Eet je nog wat frietjes?”, vraagt ze terwijl ze een aantal frietjes voor de mond van het meisje houdt. Het meisje eet een aantal frietjes en laat vervolgens blijken genoeg te hebben. De vrouw pakt haar telefoon weer. Het meisje kijkt wat rond en ziet aan het andere eind van de lange tafel een man en vrouw met grijs haar met een dreumes in een kinderstoel zitten. De man en vrouw zouden de grootouders van de dreumes kunnen zijn. De dreumes is met wat speelgoed aan het spelen en af en toe pakken de man of vrouw wat speelgoed weg. De dreumes kraait het uit, waarschijnlijk van plezier. Het meisje dat bij de blonde vrouw zat, springt van haar stoel, loopt naar het andere eind van de tafel en gaat meespelen. De grijsharige man en vrouw laten het toe.
De blonde vrouw kijkt op van haar telefoon en ziet het speeltafereel toe. Het lijkt alsof spelende kinderen het ijs breken. De blonde vrouw knoopt uiteindelijk een praatje aan met de grijsharige man en vrouw over kinderen en spelen.

#pedagogischesensitiviteit #veiligheid #onlinewereld #vluchtigemaatschappij? #friet #opvoedingsstijl #balans #gezamenlijkheid

Frietjes

Rondkijkend zie ik kinderen voornamelijk frietjes eten. Bij het kind van ‘De blonde vrouw’ zag ik dat als eerste. Terwijl we zitten te eten, vlakbij de kassa van het Ikearestaurant (strategisch uiteraard :-)), lopen er steeds kinderen met borden frietjes langs. Ook wanneer ik mijn dienblad naar de dienbladenkar breng, zie ik bij alle kinderen borden met frietjes voor hun neus staan, over het algemeen gecombineerd met al eerder genoemde knakworstjes. Ik vraag me af waarom ik dit zo vaak zie. Ik heb helemaal niks tegen frietjes met knakworst en zou mijn eigen kinderen denk ik ook de keuze geven. Vraag die bij me boven komt: Hoeveel ouders geven hun kinderen frietjes omdat ze in de Ikea geen pedagogische confrontatie met hun kinderen willen aangaan: “Als ik nu frietjes geef, dan beginnen ze niet te huilen…want als ze wel gaan huilen moet ik optreden en wat zullen andere mensen daarvan denken?”.

#friet #lekker #keuzes #beloning #openbaaropvoeden #gemakszucht? #afkopen?

De kinderkamer

Na de lunch struinen we de Ikea door. Ikea daagt kinderen uit. Een van mijn medestudenten verwoordt het als: “De Ikea is één grote speeltuin”. En dat is ook zo. Alles mag worden gebruikt, je mag er spelen. Zoals de speelgoedkeuken in één van de meidenkamers. Een meisje van een jaar of vier speelt naar hartelust. Een wat oudere vrouw, weer een oma?, zit het meisje te bekijken en speelt af en toe wat mee. We lopen verder. Een kwartier later loop ik er weer langs. De oudere vrouw zegt: “Je zit al uren naar die kast te kijken”, waarop het meisje antwoordt: “Nee hoor, we zijn hier net”. Het kind gaat helemaal op in het spel. Verschil in tijdsbeleving dus :-).

#ervaringsgericht #interactie #beleving #veiligheid #opvoedingsstijl #exploratie

Pannenkoek

Dan komen we bij de workshop ‘koken voor kinderen’. Daar zijn enkele medewerkers met hun publiek bezig om pannenkoeken te maken. Hoe de pannenkoeken gemaakt zijn, weten we niet. Daarvoor kwamen we te laat aan. Wat me vooral opvalt is dat er (weer) een grijsharige vrouw (weer een oma?) met een kind (4 á 5 jaar?) zit . De pannenkoek moet gesneden worden. Het kind houdt het mes vast, de grijsharige vrouw houdt die kinderhand weer stevig vast en maakt de snijbewegingen. De pannenkoek is gesneden. Door het kind, of door de vrouw?

#zelfstandigheid #behulpzaamheid #pamperen #exploratie(gebrek)  #autonomie(gebrek)

Waartoe dit verhaal?

Bovenstaand stuk nog eens terug lezend, stel ik mezelf de volgende vraag: (op welke wijze) Biedt het ‘snelle leven’ van opvoeders voldoende ruimte voor een ‘gelukkig kinderleven’? In het artikel “Blind vertrouwen in eigen kunnen – Kleine antropologie en fenomenologie van het ‘onderwijzen’ “ van Karel J. Mulderij worden zeven voorwaarden gegeven voor zo’n kinderleven: Veiligheid, Exploratie, Veelvormigheid, Vitaliteit, Gezamenlijkheid, Autonomie, uniciteit. Een aantal hiervan  heb ik volgens mij terug gezien tijdens de wandeling, soms door bezoekers zelf, soms door de Ikea zelf georganiseerd (“De speeltuin”, zoals ik eerder noemde.)  Op de andere heb ik denk ik niet goed gelet. Als je het vanuit dat oogpunt bekijkt kun je je dan weer afvragen waarom Youp zich zo druk maakt.

Wat ik hier verder mee ga doen? Dat weet ik nog niet helemaal zeker, in ieder geval zal m’n onderzoek dat ik voor de opleiding ga doen, hiermee te maken hebben. Wordt vervolgd.

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

»

  1. […] Nee, dit is geen poging om de IKEA-sketch van Youp van ‘t Hek af te troeven, absoluut niet. Youp kan in mijn beleving namelijk vooral goed zeuren over wat er niet goed gaat. En dat was precie…  […]

  2. Jan Zwemer schreef:

    Indrukwekkende rondgang vanuit het perspectief van een kind en daarnaast gekoppeld aan pedagogische thema’s die het mogelijk maken om verschillende situaties naast elkaar te plaatsen, op zoek te gaan naar de constante en daaruit conclusies te trekken.

  3. wendy schreef:

    Erg herkenbaar, muv die knakworstjes! Die verkopen ze nml niet bij ikea.

  4. Gerrie Pols schreef:

    Leuk om dit verhaal te lezen. Ik ben net zelf begonnen met de master ecologische pedagogiek en morgen gaan we de pedagogische wandeling doen met ons leerteam. Jouw verhaal is een mooie inspiratiebron!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s