Een nieuwe opleiding, ik begon ermee in september 2012. Eens in de twee weken colleges met opdrachten vooraf en achteraf. Literatuur moest gelezen worden. Daarnaast moest ik met medestudenten een leerteam vormen. Het belangrijkste van het team was het geven en krijgen van feedback. Maar waarop dan? Tentamens kregen we niet. Aan het eind van het ‘leerdomein’ moesten we wel kunnen aantonen dat we daadwerkelijk iets hadden geleerd van de opleiding. We moesten kunnen laten zien dat we voldeden aan (eind)kwalificaties. Maar hoe? Dat was nog niet duidelijk. Behalve dan dat we een ‘Great Work’ moesten maken: Een ‘iets’ waarmee we konden laten zien wat we daadwerkelijk hadden geleerd. Het klonk me allemaal nog wat vaag.

Wel moesten we steeds reflecteren: Aangeven wat we hadden gedaan, waarom we dat hadden gedaan, waartoe we dat hadden gedaan en hoe. Wat was bijvoorbeeld het belangrijkste dat ik uit een college pedagogiek had gehaald? Waarom was dat voor mij belangrijk? Ik ontdekte voor mezelf dat het steeds schrijven over waarmee ik bezig was, me duidelijk liet nadenken. En als ik dat kon, konden anderen dat ook. Daarom liet ik ook mijn eigen studenten hiermee kennismaken.

De weken vorderden en ik las best veel literatuur, maakte opdrachten en bleef steeds reflecteren wat ik deed. De opleiding voedde mij met literatuur, liet me verschillende bronnen ontdekken en daarmee ook verschillende invalshoeken van het onderwerp, in dit geval pedagogiek. Toch bleef dat ‘Great Work’, dat ‘iets’ wat ik moest gaan laten zien, op de achtergrond.

In het leerteam ontdekten we dat het feedback geven zich kon richten op onze eigen reflecties: Een ander geeft zijn zienswijze op jouw eigen reflectie. Dat leidde tot nieuwe inzichten. Geweldig, mijn ogen werden steeds meer geopend, de focus die ikzelf wilde leggen in de opleiding werd me steeds duidelijker. Ook onze coach kon er wat van, die spiegelde af en toe ons eigen leerproces aan wat pedagogiek kan zijn.

Tegen het eind van het eerste leerdomein werden ons workshops aangeboden. Ze hadden vooral als doel om ‘datgene wat we hadden geleerd, op een ‘non-discursieve manier’ vorm te geven. Aha, het te maken ‘Great Work’ mochten we zelf vormgeven, op de manier zoals we dat zelf wilden: Een kunstwerk. Binnen een uur wist ik wat ik wilde vormgeven en hoe ik het wilde vormgeven. Het zat helemaal in mijn hoofd en ik schreef het van me af, als onderdeel van de reflectie.

Dat vormgeven kostte me aardig wat tijd, maar ik wist wat ik wilde, het gaf me een kick om ermee bezig te zijn. Verschillende artikelen en hoofdstukken uit boeken die ik had gelezen, vielen bij het maken van dat Great Work op zijn plek, het werd één geheel. GAAF! Opeens bedacht ik me dat dit ‘kennisconstructie’ moest zijn. Het bij elkaar halen van kennis en daar op je eigen manier iets moois van maken. Kennisconstructie, één van de 21st Century skills. Ineens dacht ik terug aan het gesprek met de directeur van één van de basisscholen waar ik regelmatig kom, en waarover ik het artikel ‘Samenwerken aan vaardigheden van deze tijd‘ schreef. Hij past deze manier van werken toe in zijn school, is enthousiast en zijn kinderen ook. Ik begrijp het helemaal, ik onderging het ook.

Uiteindelijk stonden op 12 december 2012 zo’n zeventig studenten in een grote ruimte bij elkaar. Zeventig studenten exposeerden hun Great Work: tekeningen, films, uit glas gemaakte boeken, geschreven werk, noem maar op. Een grote zaal met kunstwerken. De kunstenaars praatten met elkaar over hun werken, bevroegen elkaar. Het gesprek ging steeds weer over wat we hadden geleerd en hoe we dat hadden vormgegeven. De mijne stond er ook bij, het voelde geweldig.

En de coaches? Die liepen rond en bekeken ook de kunstwerken. Het procesverslag dat ze vooraf van iedere student hadden gelezen, zat in hun hoofd. Ze maakten foto’s, gingen ook met ons in gesprek, een heel ontspannen geheel. Het voelde totaal niet als een tentamen, ik voelde geen enkele druk meer om niet te kunnen presteren. Ik had immers bijna alles in eigen hand gehad: De eindkwalificaties had ik bij het begin van de opleiding al gehad, ik wist waaraan ik moest voldoen en ook mijn coach had richting die eindkwalificaties feedback gegeven op mijn procesverslag.

Het was even wennen, maar een mooie manier van leren, dat moet toch in andere vormen van onderwijs ook kunnen? Binnenkort maar eens kijken hoe het er inmiddels op eerder genoemde basisschool aan toe gaat.

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

»

  1. […] van de student niet aan banden moet leggen, ben ik met hem eens. Met mijn bericht ‘een kick van het leren‘ dat ik eerder vandaag plaatste, laat zien dat juist die nieuwsgierigheid en inspiratie een […]

  2. […] mijn artikel “Een kick van het leren” beschreef ik mijn ervaringen over hoe ik op dit moment werk aan mijn master, wat  maakt dat […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s