In mijn artikel “Een kick van het leren” beschreef ik mijn ervaringen over hoe ik op dit moment werk aan mijn master, wat  maakt dat ik zin in leren heb en op welke wijze de opleiding ervoor zorgt dat ik dat leren kan inrichten zoals ik dat wil, passend bij de rode draad die de opleiding aangeeft. In het digitaal portfolio van één van mijn studenten, Marinda Gordijn, las ik een reflectie van haar op een deel van haar stage. Deze reflectie vond ik zo passend bij wat ik zelf had ervaren, dat ik haar heb gevraagd of ze haar reflectie als gastblogger wilde delen. Daarom vandaag haar bijdrage, ter inspiratie tijdens de stageweken van de pabo.

Ik ben Marinda en ik ben 3e jaars student aan de pabo in Vlissingen. Op mijn stageschool heb ik kennis mogen maken met kennisconstructie.

Kennisconstructie in het kort:   Kinderen beginnen vrijdenkend aan de basisschool. Ze komen binnen met de wildste fantasieën, maar door het onderwijs na de kleuterklas worden kinderen erg beperkt in deze gedachten en fantasieen. De directeur van mijn stageschool wil ervoor zorgen dat de kinderen zelf nieuwsgierig zijn en dus zelf willen leren, oftewel kennis willen construeren. Hij wil het lesgeven via kennisoverdracht beperken tijdens dit experiment.

Ondertussen ben ik alweer een week of 8 bezig met kennisconstructie op mijn school. In het begin overvalt het je allemaal nogal en weet je niet goed wat je er van moet denken. Langzaam maar zeker vallen dingen op zijn plek en ga je inzien waarom deze manier van werken zo belangrijk is voor kinderen!

Onbewust ben ik in mijn gedachten verder dan ik van mezelf weet. In het begin kregen we een simpele opdracht als een ‘slechte’ powerpoint presentatie in elkaar steken om te laten zien hoe het vooral niet moet. Nu zijn we, zoals je in eerdere blogs al hebt kunnen lezen, zelfs bezig met een eigen lesprogramma voor beeldende vorming. En hoe dieper ik in de project wordt meegetrokken, hoe meer ik besef dat ik niet meer terug kan naar het gewone, saaie van de methodelessen, waarvan kinderen eigenlijk amper iets leren.

Zo zie ik regelmatig bij medestudenten* statussen op facebook of op twitter over een les die ze gegeven hebben. Pas las ik een status van een medestudent die met slakken aan de slag ging in haar stageklas. Ze liet de kleuters slakken maken van klei. Ze zet heel mooi in haar status dat ze uitlegt dat de kinderen eerst een bolletje moeten maken, om daar vervolgens een slangetje van te rollen. Het slangetje moesten de kinderen dan oprollen en zo krijg je een slak met een slakkenhuisje. Één kind vindt het moeilijk en als mijn medestudent terugkomt bij het kind ziet ze alleen nog maar een bolletje. Als ze vraagt waar de slak is, antwoordt hij dat de slak nog in zijn huisje zit. Prachtig!

In dit voorbeeld vallen me 2 dingen op!

Het eerste wat mij opvalt is dat alle kinderen dezelfde instructie krijgen en aan het eind van die les heeft iedereen dan dus een slak die amper van de anderen te onderscheiden is, omdat ieder zijn proces hetzelfde geweest is. Dit is wat je op heel veel scholen en in heel veel klassen ziet gebeuren. Na een ‘creatieve’ les zie je 20 of 25 dezelfde knutselwerkjes of tekeningen in een klas staan of hangen. Ik zet creatief natuurlijk niet voor niks tussen aanhalingstekens, want ik vraag me af hoe creatief een les is als iedereen hetzelfde proces doormaakt en het zelfde resultaat heeft. Kinderen komen op de basisschool met een hoop fantasie en verbeelding en door dit soort opdrachten en lessen, wordt hun fantasie en verbeelding langzaam maar zeker ingeperkt.

Het tweede wat mij opvalt is de fantasie van het kind die zegt dat de slak nog in zijn huisje zit. Ik ben heel benieuwd hoe mijn medestudent hier op heeft gereageerd. Het kind heeft blijkbaar wel begrepen wat een slak is en waarom hij dat huisje op zijn rug draagt. Als deze opdracht een verwerkingsopdracht is na de les(sen) over slakken, is dit resultaat (de reactie van het kind) dan op dat moment niet veel belangrijker? Als deze opdracht een creatieve opdracht is bij het thema slakken, dan kun je hier misschien uit afleiden dat een slak kleien niet uitdagend genoeg is voor dit kind óf dat het kind zich juist nog helemaal geen raad weet met de klei.

Wat ik eigenlijk met heel dit verhaal wil zeggen, is dat ik bij een simpele status op facebook al bijna een woordweb met opvallende dingen in mijn hoofd heb zitten, die tegenstrijdig zijn met kennisconstructie.

Ik kan gewoon niet stoppen met deze manier van onderwijs!

 

Lees ook de rest van mijn blog: http://marindagordijn.wordpress.com/

*Ik heb mijn medestudent hierover kort gesproken. Ik heb haar gevraagd of ik haar stukje mocht gebruiken voor deze blog om mijn gevoelens en gedachten over kennisconstructie op een rijtje te zetten. Ik heb benadrukt dat ik geen kritiek geef op haar en haar les.

Advertenties

Over Marinda Gordijn

Ik ben Marinda Gordijn. Ik zit in het 3e jaar van de Pabo op de HZ in Vlissingen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s