Hoe vaak hoor jij kinderen in je klas op jouw vragen “ik weet het niet” zeggen? Bijna nooit, of misschien best vaak? Hoe komt het dat zij “ik weet het niet” zeggen? Je kunt daar misschien makkelijk een aanleiding voor bedenken: het gaat om een onderwerp waarin die kinderen niet geïnteresseerd zijn, ze zijn niet nieuwsgierig genoeg. Of er bestaat bij de kinderen de angst om ‘foute’ antwoorden te geven. Een angst die misschien wel groter is dan het aangeven dat je iets niet weet.

“Je weet het wel”
Redenen voor dit zinnetje “Ik weet het niet” kunnen uiteenlopend zijn. Manieren waarop je als leerkracht/docent reageert, kunnen ook uiteenlopend zijn. Regelmatig hoor ik dan het goedbedoelde “Kom op, denk eens na, volgens mij weet je het wel“, of het wat sarcastischere “weet niet bestaat niet en wil niet ligt ernaast”.  En zo zijn er nog meer, soms schrijnende varianten te vinden als reactie op het zinnetje “Ik weet het niet”.

Vertragen
Natuurlijk kan het zo zijn dat een kind (even) iets niet weet.  Natuurlijk kun je ook zelf snel een antwoord geven, of beter, een oplossingsrichting. Maar kinderen weten vaak meer dan ze zelf denken en vaak heb je gelijk als kinderen het eigenlijk wel weten. Maar soms is het beter om dat niet letterlijk zo te zeggen, maar om het anders op te pakken. Dus vertraag de boel lekker en laat ze echt nadenken over onderwerpen of situaties. Bij de weekendkring op maandagochtend zegt de leerkracht van mijn oudste zoon steevast:  “Denk nog maar even na, ik kom zo bij je terug”. En steevast heeft mijn oudste dan toch iets te vertellen. Ja, dat kost allemaal tijd, leren kost nou eenmaal tijd.

Andere boodschap
De leerkracht van mijn oudste zoon heeft goed in de gaten dat zoonlief wel degelijk iets te vertellen heeft, dat ook voor anderen interessant is. Het aardige is dat hij niet ‘niets weet’, maar juist voor zichzelf wat meer bedenktijd nodig heeft om iets goed te zeggen. Hij stelt juist heel hoge eisen aan zichzelf en besluit dan soms om liever niets te zeggen, dan iets wat in zijn eigen ogen niet goed is. Eigenlijk lijkt zijn boodschap aan de klas en de leerkracht niet te kloppen. Eigenlijk zegt hij “ik wil graag wat meer tijd om na te denken”. En zo kan “Ik weet het niet” nog meer boodschappen hebben.

idontknowIn plaats van “ik weet het niet”
Mijn oog viel op de blogpost “5 Better Ways To Say ‘I Don’t Know’ In The Classroom”. Om kinderen nog kritischer te laten nadenken, werd geopperd om hen eens andere vragen te laten stellen dan “Ik weet het niet”. Een aantal mooie vragen, die hen in staat stellen om zelf nog beter te kunnen aangeven wat ze nodig hebben. Ik ga ze in ieder geval gebruiken met mijn studenten.

Meer succesvragen
Ongetwijfeld zijn er meer van dit soort goede vragen die helpen. Wil je ze delen? Doe dat gerust als reactie op deze blogpost.

<div id=’scoopit-container-4013560594′><a href=’http://www.scoop.it/t/riaanlous/p/4013560594/2014/01/03/5-better-ways-to-say-i-don-t-know-in-the-classroom’>5 Better Ways To Say ‘I Don’t Know’ In The Classroom</a></div><script type=’text/javascript’ src=’http://www.scoop.it/embed-scoop/4013560594.js?maxwidth=457&#8242; ></script>

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

Eén reactie »

  1. Niet alleen in het basisonderwijs, maar ook op HBO regelmatig het (eerste!) antwoord van een student. Wat de oorzaak ook is, vanuit respect voor de ander als docent meehelpen om alsnog tot een denkproces of een ‘echt’ antwoord op je vraag te komen geeft mij meer voldoening dan er (met of zonder cynische opmerking) aan voorbij te gaan. M.i. zit achter ‘Ik weet het niet’ ook heel vaak een gebrek aan focus/concentratie op het betreffende moment en hoe zeer sommige mensen (en dus ook docenten) die focus wel eisen, wanneer ik bij mezelf na ga hoe vaak ik in mijn hoofd met honderd dingen tegelijk bezig ben, dan begrijp ik best dat je als student ook niet altijd even geconcentreerd bent op wat er besproken wordt. Ook lesstof leidt ongemerkt tot associaties, en dus tot afdwalen van gedachten. En als docent kan ik zeggen dat het niet heel moeilijk is om deze afgedwaalde studenten er uit te pikken wanneer je een vraag stelt. Dus wat is je doel als docent? De student voor schut zetten of hem/haar bij het college betrekken op een positieve manier? De wil tot meewerken/meedenken en dus de bereidheid om terug te keren met je gedachten en daarmee het gekregen respect spiegelen: ik reken het goed!;)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s