Vorig jaar blogde ik een aantal ervaringen over mijn deelname aan een professionele leergemeenschap in het basisonderwijs. Deze leergemeenschap bestond uit studenten, leerkrachten uit het basisonderwijs en mezelf als docent van de pabo. Wat deze mensen verbond was hun interesse, hun nieuwsgierigheid binnen een bepaald gebied binnen onderwijs. Ze wilden met elkaar meer te weten komen over hun gebied. Het werd een zoektocht naar iets nieuws binnen hun onderwijs, zonder dat men exact wist waar men terecht zou komen. Niet dat bestaande zaken rücksichtlos moesten worden losgelaten, want veel in hun onderwijs was al goed. En toch was er die drang naar meer. Ze wilden een stukje van hun onderwijs in de steigers zetten en daar verder aan bouwen.

Toen ik vorige week voor mijn boekenkast stond, viel mijn oog op het boek ‘Ga kathedralen bouwen’ van Daan Quakernaat. Niet echt wetenschappelijk, maar klik eens even door op de titel, het is de moeite waard.  Daan ontmoette ik tijdens een onderwijscongres, waar alle aanwezigen zijn boek ontvingen. Zowel in zijn show als in zijn boek vertelt hij dat het bouwen van een kathedraal iets is, waarvan je van tevoren niet helemaal zeker weet of het gaat lukken, waarvan je niet weet wanneer het af is, hoe het eruit ziet als het af is en al helemaal niet of het past binnen een passende begroting. Een kathedraal is nooit af, maar de bouwers zullen steeds een stukje van het bouwwerk in de steigers zetten daar verder aan bouwen.

En als je eenmaal bouwstenen aan het stapelen bent, dondert er weleens wat om en dan kun je deels opnieuw beginnen.

Zo’n zelfde kathedraal maakte ik kortgeleden mee. Een aantal collega’s kwam bij elkaar om eigenlijk de laatste stappen voor een cursus in het komend semester af te ronden. Al pratend vonden we (ik mocht deelgenoot zijn), dat we meer wilden dan alleen datgene waaruit de cursus nu bestaat. Niet dat bestaande zaken rücksichtlos moesten worden losgelaten, want veel in de cursus was al goed. En toch was er die drang naar meer. Ze wilden een stukje van hun cursus in de steigers zetten en daar verder aan bouwen.

In korte tijd veranderde het overleg van meer organisatorische aard naar een leergemeenschap, waarin we elkaar bevroegen. Dat bevragen, niet alleen op inhoud van de cursus, maar ook naar welke talenten iedere collega heeft, op welke wijze hij die inzet om de cursus vorm te geven en deels kwamen ook drijfveren van collega’s boven: Gedachten over hoe het leren van deze cursus door onze studenten nog meer tot zijn recht zou kunnen komen en waarom dat ‘nog meer’ eigenlijk plaats mag vinden. Het was echt een moment van ‘stilstaan bij onderwijzen’, een moment van de rust nemen om te bedenken wat je wilt, de rust te nemen om te luisteren naar collega’s, een moment om te leren van collega’s: “Ik ben zo benieuwd naar hoe JIJ dat doet in de cursus, ik zou ook graag eens bij jou in de les willen kijken”.

We sloten het gesprek van de ‘mannenpraatgroep’, zoals we de club inmiddels hadden omgedoopt, af met een aantal afspraken. Afspraken over wat we de volgende keer zouden gaan bespreken: Zaken die wij als leergemeenschap belangrijk vinden en waarop we ons allemaal voorbereiden. Flippen we direct onze eigen classroom.

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s