Vandaag is de herfst begonnen. Niet volgens de kalender, maar gewoon vanwege het weer. Wind, regen, of, zoals in bepaalde delen van Zeeland wordt gezegd: ‘Ruzebuzig‘. Niet alleen buiten, ook in hoofden van kinderen. Mijn eigen jongste zoon zei vandaag zelf: “Ik was wel een beetje wild op school”.

En dan ben je pabostudent, mag je vandaag les geven aan kinderen. Stel je voor: netjes opdrachten vanuit de pabo voorbereid. Je gaat vandaag ‘gestructureerd en consequent’ werken. Dat levert vast een mooie reflectie op over hoe goed je de zaken regelt en welke kwaliteiten je van jezelf hebt aangesproken. Want dat zal de opleiding vast willen. Maar de dag loopt anders, het is ruzebuzig op school, in de klas en je besluit om het om te gooien. Daarmee gooi je ook je reflectie om….moet je dat nou wel of niet opschrijven? Het is ruzebuzig in je hoofd. Je besluit om het toch op te schrijven, te delen met je vrienden op facebook: “Met zwetende handjes gepost”. Lees mee met een juf in opleiding.

Ines, een lieve schat uit mijn klas, (6 jaar) liegt. Ik zie dat ze liegt, ik voel dat ze liegt. En ik HAAT liegen.
Vandaag kwam ze telkens naar me toe. “Juf, Enes doet dit, Juf, Kees doet dat. Juf, Mare slaat me!”
Waarop ik altijd vraag: “En wat doe jij?”
Maar ze piept met een hoge stem: “Echt niets juf, geloof me nou.”
En ik wil het echt, maar ik zie haar soms ook slaan en kinderen huilen vaak om wat ze zegt.
Ik riep haar bij me. Na een tijdje wroette ik los dat ze niet de waarheid durfde te vertellen omdat ze dacht dat haar juffen dan boos zouden worden.
Ik legde haar uit dat ik liegen heel erg vind. Het is moeilijk om iemand te geloven die liegt, zei ik. Ik vroeg haar of ze vond dat ik vaak boos was. Ze schudde haar hoofd.
Ik zei dat als je iets fout doet, zoals slaan, en daarna zegt dat je het niet hebt gedaan, je eigenlijk twee keer iets fout doet. Daarna zei ik dat de waarheid spreken altijd moeilijk blijft, ook als je volwassen bent. Ik zei haar dat ik het ook wel eens moeilijk vond. En dat ik ook wel eens dingen zei die ik niet moest zeggen. Maar ook dat zij, kleine Ines, nog heel lang had om dit te leren. stapje voor stapje.
En nou ja, dan denk ik aan mijzelf. Iedere week leuke verhaaltjes schrijven over stage, maar zwijgen over mindere momenten, is misschien ook wel liegen. Althans, het is niet helemaal eerlijk.
Ik had vandaag een superleuke muziekles voorbereid, maar de klas was echt te druk. En het lukte gewoon niet om ze rustig te krijgen. Ik heb de les stilgelegd, en ben -heel slecht- gaan buiten spelen.
Ik zei sorry tegen mijn mentor, maar ze vond me juist heel moedig om in te zien dat het niet lukte. En dat wil ik ook gewoon even delen. Ik ben niet een of andere super juf. Doe gewoon mijn best En hier, lieve facebook maten, is de waarheid.

Ik las de status en reageerde, naar alle eerlijkheid:

ruzebuzig1

 

Twijfel je ook wel eens? Lees dan ook het verhaal van Andre Meiresonne op Het Kind, dat ik zojuist toevallig scoopte.

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

»

  1. […] Vandaag is de herfst begonnen. Niet volgens de kalender, maar gewoon vanwege het weer. Wind, regen, of, zoals in bepaalde delen van Zeeland wordt gezegd: 'Ruzebuzig'. Niet alleen buiten, ook in hoo…  […]

  2. Rob van der Poel schreef:

    Ha Riaan,

    Een prachtig project/onderzoek. Dank voor het delen!

    Het is ook geheel in lijn met het volgende thema dat we ook in het magazine van hetkind willen vangen. Kind en wereld (Biesta en nieuwste boek Dolf van den Berg) en de herwaardering van de pedagogiek in dit proces. Prachtig om hier verslag van te doen, via hetkind (en wellicht via het NIVOZ forum, ik zal Hartger Wassink en Gijs Verbeek – die zich gespecialiseerd heeft in actieonderzoek, van jouw onderzoek op de hoogte brengen).

    Ik heb de eerste impressie inderdaad klaargezet voor hetkind. Zie onder. Kijk je nog even naar het intro? Klopt het ook voor jou zo?

    Is het ok, dan staat het wat mij betreft morgen online…

    Hartelijke groet , Rob

    ——

    Actieonderzoek naar handelingsverlegenheid leraren bij vragen waarmee kinderen de wereld om hen heen willen leren begrijpen

    Voor een brede begeleiding van levensbeschouwelijke ontwikkeling van kinderen en het inspelen op momenten dat levensbeschouwelijke vragen worden gesteld aan leraren, schieten bestaande modellen – het libertale model en het verkondigingsmodel – tekort. Riaan Lous – verbonden aan de Pabo van de hogeschool Zeeland – is een actieonderzoek begonnen naar ‘Leren voor het leven’. Daarbij gaan leerkrachten op zoek naar de wijze waarop ze pedagogisch sensitief kunnen zijn in levensbeschouwelijke situaties (zoals recent na de gebeurtenissen in Parijs). Kun je nog vanuit jezelf hierop reageren, nu er ook ouders met andere visies de school binnen wandelen? Juist dit soort zaken kunnen leiden tot handelingsverlegenheid. Een eerste impressie, het begin van een serie beschrijvingen van het lopende onderzoek.

    [het_kind_en_de_grote_verhalen_cover_lr]–> Dit is de eerste aflevering van de serie: Leren voor het leven: Over de onderzoekende houding van leerkrachten

    In november 2013 verscheen het boek ‘Het kind en de grote verhalen’ (Parlevliet, Berg, & Zondervan, 2013). Het boek is een beschrijving van een project. Dit project was een zoektocht van leerkrachten die levensbeschouwing willen vormgeven vanuit de levensvragen die kinderen hebben. Het gaat om de vragen waarmee kinderen de wereld om hen heen willen leren begrijpen.

    Het boek vertelt verhalen van leerkrachten in het basisonderwijs die met kinderen in hun klas aan levensbeschouwing willen doen in onze huidige samenleving. Die samenleving is anders dan tien of twintig jaar geleden. Deze leerkrachten merkten dat de manier van omgaan met levensbeschouwing in hun praktijk anders kan zijn dan de manier van tien of twintig jaar geleden. Gebruikelijke modellen voor onderwijs ten aanzien van levensbeschouwing – het liberale model (met als achterliggende visie “alle godsdiensten zijn gelijkwaardig”) en het verkondigingsmodel (met als achterliggende visie “vanuit ons geloof benaderen we de wereld zo…”) – gaan uit van bestaande tradities en vaak vaste leermomenten op de dag.

    Voor een brede begeleiding van levensbeschouwelijke ontwikkeling en het inspelen op momenten dat levensbeschouwelijke vragen worden gesteld door kinderen, schieten deze modellen tekort. De belangrijkste bevinding van het project is dat een ‘hermeneutisch-communicatief model’ blijkt te passen bij de door de onderzoekers gewenste kindgerichte, ontwikkelingsgerichte benadering. Vanuit dit onderzoek wordt gesteld dat ‘de sensitiviteit van leerkrachten voor de levensbeschouwelijke ontwikkeling van leerlingen een belangrijk en urgent vraagstuk is.’

    Tijd voor een vervolg dus ….een vervolg waarin verschillende leerkrachten onderzoek gaan doen naar hun eigen handelen, omdat ze op één of andere manier een handelingsverlegenheid hebben. Het vervolg is een onderzoek waarbij deze leerkrachten op zoek gaan naar de wijze waarop ze pedagogisch sensitief kunnen zijn in levensbeschouwelijke situaties. Simone Mark en Karel Mulderij (de laatste is overigens één van mijn docenten bij de masteropleiding Pedagogiek vanuit ecologisch perspectief) schreven over pedagogische sensitiviteit al eerder een artikel, zeer zeker een aanrader.

    Wie zijn dan die leerkrachten? Dat zijn leerkrachten die op drie ‘samenwerkingsscholen’ werken. Deze drie scholen zijn alle drie ontstaan door een fusie tussen een openbare en een protestant-christelijke school. Door samenvoeging ontstaan bij teamleden vragen over hoe om te gaan met levensbeschouwing en hoe ze in deze nieuwe situatie kunnen omgaan met levensbeschouwelijke vragen van kinderen. Vragen als ‘Hoe om te gaan met de actualiteiten in Parijs’ kunnen door de nieuwe samenstelling (en geen gemeenschappelijke achtergrond) van teamleden heel erg leven.

    Kun je nog vanuit jezelf hierop reageren, nu er ook ouders met andere visies de school binnen wandelen? Juist dit soort zaken kunnen leiden tot die handelingsverlegenheid van leerkrachten. Allemaal hebben ze hun eigen vragen waarop ze een antwoord willen vinden.

    Actie-onderzoek en de rol van professionele leergemeenschappen Onder leiding van een HZ-collega en mijzelf gaan de leerkrachten op zoek. Eerst op zoek naar welke vragen ze nou daadwerkelijk hebben, onderzoeksvragen. Dit gebeurt in een professionele leergemeenschap, een groep van critical friends die elkaar de ruimte geeft om de ander te bevragen. Iedere leerkracht krijgt hierdoor de tijd en de ruimte, we voorkomen daarmee dat snelle denkers en praters de meeste ruimte pakken. Vijf keer (én een allereerste kennismakingsbijeenkomst) komt deze groep bij elkaar. We gebruiken een aantal fases:

    1. Verkennen, van het thema per leerkracht, het onderwerp en daarmee ook van literatuur. Ieder gaat naar huis om zich in te lezen en van daaruit bijvoorbeeld al eens met kinderen te praten. 2. Verdiepen, dat levert een praktijkgerichte verkenning op met kleine innovaties die hangen onder de paraplu. 3. Ontwerpen van activiteiten om een antwoord op de vraag te krijgen, dat is wat de leerkrachten doen. Tegelijkertijd gaan we als onderzoeksbegeleiders op zoek naar hoe we zaken . Hoe kunnen meten en evalueren. Een spannend proces dat nog ontwikkeld wordt. Het ontwerp dat door de leerkrachten is gemaakt, wordt verder uitgevoerd. 4. Het uitgewerkte ontwerp wordt gepresenteerd en werk vervolgstappen uit. dit is de tweede interventie waarbij de eerste cyclus nogmaals wordt doorlopen: We herontwerpen en voeren uit. 5. Presenteren en evalueren. Delen van producten, filmpjes e.d. en vervolgens worden conclusies getrokken.

    Ikzelf ga iets onderzoeken in het kader van de pedagogische sensitiviteit van deze leerkrachten.Ik ben erg benieuwd wat van invloed is op deze sensitiviteit bij de leerkrachten in levensbeschouwelijke situaties. Het is een idee, een eerste kader… Mijn onderzoeksvraag komt binnenkort. Voor mij dus net zo goed een zoektocht.

    Wat gaat het opleveren? Dat weet ik nog niet, het is een spannend proces. DAT het iets gaat opleveren weet ik wel: deze mensen willen immers zelf leren, systematisch op zoek gaan naar antwoorden op handelingsvragen. Hierdoor zijn ze gedreven…. en die manier van leren levert altijd iets op.

    Riaan Lous is als opleidingscoördinator verbonden aan de HZPabo, pedagoog in opleiding en vader van twee kinderen. Op zijn blog Riaan kijkt naar de wereld deelt hij ervaringen, impressies en gedachten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s