Het is tijd voor een gastbijdrage over autonomie en vertrouwen in het onderwijs, ook in het hoger onderwijs. Het geven van vertrouwen aan studenten, die graag willen dat we ze ‘boven zichzelf laten uitstijgen’. Leendert-Jan Parlevliet, collega van de pabo, deelt zijn ervaringen naar aanleiding van een inspiratiemiddag.

Maandag 19 oktober 2015: de HZ bezint zich onder leiding van de inspirerende onderwijsprofessor Filip Dochy over vernieuwing van het opleidingsonderwijs. Collega’s en studenten gaan in groepen aan het werk en de sfeer is goed. Er is van alles waar men het over eens is: meer ruimte voor het leren van de student, onderwijs dicht bij de praktijk, opleiden in samenwerking met die praktijk. De eensgezindheid lijkt groot. De slotbijeenkomst is gezellig. Er worden grappen gemaakt en op de achtergrond klinkt het vertrouwde gerammel van flessen en glazen. De borrel komt eraan. Dochy heeft een aantal studenten gevraagd te reageren en die zeggen allemaal prettige dingen, zoals dat het hen is opgevallen hoezeer de docenten gericht zijn op leren en op nieuwe zaken. Vinden ze ons zelfs een beetje onzeker? Dit kunnen wij docenten goed hebben. Er wordt hartelijk geapplaudisseerd. Dan is er nog een student achterin. Hij wil nog wel zeggen wat hij gezien heeft. “Jullie vertrouwen ons niet” dat is wat hem het meest is opgevallen bij de docenten deze middag. Docenten vertrouwen studenten hun onderwijs niet toe. Het applaus blijft uit. Het wordt heel even ijzig in de zaal. Dochy merkt de sfeer en herhaalt de opmerking van de student met andere woorden. Hij haalt de scherpe randjes ervan af. Plaatst de opmerking in het geheel van zijn visie. Met zoveel woorden zegt hij wel dat dit een essentieel onderdeel is. Het onderwijs is hun onderwijs. Zij bepalen wat zij leren en waar zij zich voor inspannen. Niet wij docenten.

De student die het inzicht en de moed had om dit te zeggen, verdient de HZ Stern, moet gesmeekt worden om mee te doen in de klankbordgroep van de dienst onderwijs, met hem mag het college van bestuur 1 keer per maand lunchen, zijn docenten vinden het een eer als hij in de les komt.

Ik heb de hele week over deze zin nagedacht. Waarom duurde het zolang voor ik inzag dat hij gelijk had? Vertrouw ik de studenten? Kan ik dat? Mijn studenten hun onderwijs toevertrouwen? Of laat ik niet los, omdat Ik erkenning wil als docent? Is dat het mechanisme dat de echte verandering in de weg staat? Ik wil het zo goed doen, dat ik ergens trots op kan zijn. Op mijn lessen, op mijn resultaten, op de prestaties van mijn studenten. En krijg ik die bevestiging in mijn werk? Misschien komt de bevestiging van studenten pas als ik mijn plaats in neem in hun onderwijs?

 

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

Eén reactie »

  1. […] Het is tijd voor een gastbijdrage over autonomie en vertrouwen in het onderwijs, ook in het hoger onderwijs. Het geven van vertrouwen aan studenten, die graag willen dat we ze 'boven zichzelf laten…  […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s