Half negen vanmorgen, ik zit net aan de tafel, nog geen nieuws gezien. Mijn Ipad geeft een seintje. Het komt van de app NU.nl, een explosie op vliegveld Zaventem in Brussel. Ik hoop dat ik het verkeerd lees, maar niets is minder waar. Het is gebeurd en het komt dichterbij dan ooit. Binnen no time extra controles bij de grensovergang Zelzate. Dat is van hier niet ver.
Terwijl ik aan het werk ben, luister ik naar het nieuws en check ik regelmatig mijn timeline op twitter. Van de verschillende hashtags word ik niet vrolijker. Ik zie medeleven van mensen. Mensen die willen helpen, hun steun betuigen. Ik zie ook boosheid. Die boosheid komt vast door onvermogen. Want had dit niet voorkomen kunnen worden? Sommige boosheid ontaardt, ook online, in het schuld geven aan bevolkingsgroepen.
Er wordt naar mijn idee over één kam geschoren. Er worden uitspraken gedaan dat ‘de wereld helemaal naar de klote is’, dat ‘het systeem verrot is’. Anderen dromen: “Als er toch eens een knopje was om de wereld te resetten”.

Kwart over één vanmiddag. Mijn Ipad geeft een seintje. Het komt van mijn agenda-app. Over een kwartier word ik verwacht op de school van mijn kinderen. De jaarlijkse ‘Leeuwenburchshow’ vindt plaats. Een show van alle groepen van de school voor alle ouders, opa’s en oma’s, buren en andere belangstellenden. Ik stap binnen terwijl de startsong als vanouds door de speakers schalt: “Leeuwenburch, cool die kids”. Kinderen zijn blij dat iedereen naar de show is gekomen, er heerst een feestelijke stemming, ouders staan vrolijk te kijken naar de start. De feestelijke stemming lijkt een ongelofelijk contrast met de berichten in het nieuws vanmorgen.

Er wordt gezongen, er worden acts opgevoerd. Het lijkt allemaal zo eenvoudig en zo losjes. Als je goed luistert, zit er veel achter. Groep 5 geeft het podium aan alle kinderen. Er wordt gekeken naar wat zij later willen worden. Er is ruimte, voor iedereen. Het podium laat het zien.

Het gaat niet om welk liedje wordt gezongen. Ik zie alle kinderen, arm in arm inhakend, genieten van het optreden met elkaar. En het gaat verder. Groep 6 vertelt over respect.

Wat durven deze kinderen veel. Situaties, waarmee zij zelf ook te maken hebben gehad, worden gedeeld. De zaal luistert ademloos. Er is applaus, steeds weer. Het lijkt een ongelofelijk contrast met ‘de klotewereld’ en het ‘verrotte systeem’ in mijn timeline vanmorgen. Het lijkt wel bijna of iemand op een knopje heeft gedrukt om te proberen de wereld te resetten.

Met gemengde gevoelens verlaat ik een uur later de zaal. Wat is het erg wat er is gebeurd vandaag in Brussel. Wat is het mooi wat er vandaag is gebeurd op school. Leerkrachten zijn van belang, zeker op dagen als vandaag. Kinderen hebben immers vragen over wat er is gebeurd. Praat er ook over met hen, gooi het gesprek open. En vooral: help hen vooruit te durven kijken naar de toekomst, ook wij allemaal zijn ‘the system’.

Praten met kinderen over deze gebeurtenissen?

of

 

Of

Hoe praat je met leerlingen over terreur en geweld?

Advertenties

Over Riaan Lous

@riaanlous is ecologisch pedagoog en werkt bij HZ University of applied science. Hij is daar onderwijsadviseur en -ondersteuner bij de Delta Academy, Academie voor Technologie & Innovatie en docent aan de pabo.

Eén reactie »

  1. corrinnedekker schreef:

    Prachtig verwoord Riaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s